Есте жоқ ерте заманда бидай өз бетiмен өседi екен. бiр жылы қатты қуаңшылық болады. күннiң оттай ыстық аптабынан, ылғалдың тапшылығынан өсiмдiк бiткен сұмдық тарығады. сол бiр кезде тiршiлiк үшiн жанталасқан өсiмдiк атаулы ақ бидайды жан-жағынан қаумалай, тұс-тұсынан алқымға ала бастайды. тамыры мықтылары бидай өсiп тұрған жердiң астындағы суды тартып алады. оның маңындағы қорегiн жырып әкетiп жатады. кейбiр бойшаң бұталар күннiң көзiне қасақана тұрып алып, жарық түсiрмей бағады. сөйтiп, ақ бидайдың жағдайы күннен-күнге нашарлай бастайды. ақырында, өлер халге жетедi. сосын ол олай-былай жүгiрiп, жортып өткен әр қилы аңдардан жәрдем сұрайды. үстiнен әрлi-берлi қалықтап ұшып өткен үл-кен-кiшi құстарға да жалбарынады. бiрақ оның өтiнi-шiне, мұң-зарына ешқайсысы құлақ аса қоймайды. перевод и смысл текста
Наконец, число погибших достигнет. Затем он просит у каждого животного, которое бежит и бежит. Он также просил маленьких птиц, которые летали снова и снова. Но его не огорчает его.