Бір күні Қожанасыр бақшада жұмыс істейді. Түс мезгілі болатын. Қожанасыр түскі астан кейін ағаштың астында демалады. Ағашта өсіп тұрған өрік пен жердегі асқабақты көріп: «Осы табиғатқа таң қаламын. Өрік ағашы өте үлкен. Бұтақтары, жапырақтары өте мықты. Бірақ жемісі өте кішкентай әрі жұмсақ. Асқабақтың сабағы мен жапырағы өте әлсіз. Ал жемісі өте үлкен әрі қатты. Бұл дұрыс емес. Өйткені өрік пен асқабақтың жемісі ауысып кеткен», - деп ойланады. Дәл сол кезде басына өрік келіп түседі. Орнынан атып тұрған Қожанасыр былай дейді: «Осыдан былай табиғатқа тіл тигізбеймін. Табиғаттағы барлық нәрсе өз орнында. Егер өріктің орнында асқабақ болса, мен тірі қалмайтын едім.
Однажды Кожанасыр работает в саду. Это был полдень. После обеда Кожанасыр отдыхает под деревом. Увидев абрикос, растущий на дереве, и тыкву на земле, он сказал: «Я поражен этой природой. Абрикосовое дерево очень большое. Ветви и листья очень крепкие. Но плод очень маленький и мягкий. Стебли и листья тыквы очень слабые. И плод очень большой и сильный. Это неверно