У апошняй страфе паэт з горыччу заўважае, што мы позна пачынаем разумець тую увагу, клопат і любоў, якую самаахвярна аддаюць нам бацькі.
Пісьменнік падводзіць нас дадумкі, штожыццё кожнага з нас было б значна прыгажэйшым, калі б мы былі больш чулымі ў адносінах да нашых матуль. Бо маці — пачатак жыцця, апора ў душэўнай суменнях, толькі маці любіць нас за тое, што мы ёсць.
Пісьменнік падводзіць нас дадумкі, штожыццё кожнага з нас было б значна прыгажэйшым, калі б мы былі больш чулымі ў адносінах да нашых матуль. Бо маці — пачатак жыцця, апора ў душэўнай суменнях, толькі маці любіць нас за тое, што мы ёсць.