Амаль у кожным радку пісьмннік стварае непаўторныя па хараству вобразы:
«ахапкі белых воблакаў, халаднаватая просінь і жаўранкі.»
«Зямля то светла-шэрая, дзе не хадзіў яшчэ сёлета плуг, то сакавіта-цёмная — і там, дзе ўлонне яе толькі што раскрытае для новых зярнят, і там, дзе ўжо затоена грэецца безліч аўсяных парасткаў.»
«Паміж вёскамі, на лугавой даліне, цячэ апетая ў сардэчнай песні
рэчанька... На шэрых коціках вербаў гаспадарліва завіхаюцца пчолы. На бярозах над стрэхамі хат ад радасці разводзяць крыламі шпакі.»
«ахапкі белых воблакаў, халаднаватая просінь і жаўранкі.»
«Зямля то светла-шэрая, дзе не хадзіў яшчэ сёлета плуг, то сакавіта-цёмная — і там, дзе ўлонне яе толькі што раскрытае для новых зярнят, і там, дзе ўжо затоена грэецца безліч аўсяных парасткаў.»
«Паміж вёскамі, на лугавой даліне, цячэ апетая ў сардэчнай песні
рэчанька... На шэрых коціках вербаў гаспадарліва завіхаюцца пчолы. На бярозах над стрэхамі хат ад радасці разводзяць крыламі шпакі.»