Водгук па санету максима багдановича! iзноў пабачыў я сялібы, дзе леты першыя прайшлі: там сцены мохам параслі, вясёлкай адлівалі шыбы. усё ў пылу. i стала мне так сумна, сумна ў цішыне. я ў сад пайшоў усё глуха, дзіка, усё травою зарасло. няма таго, што раньш было, i толькі надпіс “вераніка”, на ліпе ўрэзаны ў кары, казаў вачам аб тэй пары. расці, ўзмацовывайся, дрэва, як манумент жывы, ўставай i к небу надпіс падымай. хай нерухомы словы спева: чым болі сходзіць дзён, начэй, тым імя мілае вышэй. !
